आमाको अन्तिम अनुहार पनि देख्न नपाएका सुरज : रोमानियाको सपना बेचेर दलालले लुट्यो जीवन

धरानका सुरज झाले एक दिन रोमानिया पुगेर ‘डेलिभरी ब्वाई’ को काम गर्ने, महिनामा डेढ लाख जति कमाउने र परिवारको गरिबी हटाउने सपना देखेका थिए। तर आज उनी रोमानियामा होइन, कतारको मरुभूमिमा पसिना बगाइरहेका छन्। सपना टुटेको मात्र छैन, त्यो सपनाले उनको जीवनकै सबैभन्दा ठूलो पीडा पनि छोडेर गएको छ—आमाको अन्तिम अनुहार हेर्ने अवसरसमेत उनीबाट खोसिएको छ।

यो कथा सुरु हुन्छ तीन वर्षअघि। सुरजको भेट बलराम लामा नामका एजेन्टसँग भयो। लामाले रोमानियामा राम्रो तलब, ओभरटाइम र उज्ज्वल भविष्यको सपना देखाए। परिवारले विश्वास गर्‍यो। गरिबीबाट मुक्त हुने आशामा सुरज र उनका बुबा अशोककुमार झाले पैसा जुटाउन थाले।

सुरुमा मेडिकलका नाममा ५० हजार रुपैयाँ लिइयो। त्यसपछि कागजात, वर्क परमिट र विभिन्न प्रक्रियाको बहाना बनाउँदै लाखौं रुपैयाँ असुलियो। रकम माग्ने क्रम रोकिएन। परिवारले ऋण गरेर, गहना बेचेर र जहाँबाट सकिन्छ त्यहाँबाट पैसा जुटाउँदै गयो।

२०८१ साल असोजमा ठगीको खेल सबैभन्दा निर्दयी मोडमा पुग्यो।

त्यतिबेला सुरजकी आमा धरानको अस्पतालको आईसीयूमा जीवन र मृत्युबीच संघर्ष गरिरहेकी थिइन्। सुरज आमाको छेउमै थिए। त्यही बेला एजेन्ट बलराम लामाले फोन गरेर भने, “भिसा लागिसक्यो, तुरुन्त दिल्ली जानुपर्छ। ढिला भयो भने भिसा क्यान्सिल हुन्छ।”

सुरजले विन्ती गरे, “मेरो आमा गम्भीर बिरामी हुनुहुन्छ, केही दिनपछि जान्छु।”

तर दलालले कुनै मानवता देखाएन। बरु डर देखायो—“अहिले नगए सबै पैसा डुब्छ।”

लाखौं रुपैयाँ गुम्ने भयले परिवार मौन भयो। भारी मनका साथ बुबाले छोरालाई पठाए। सुरज दिल्लीतर्फ लागे, आमा अस्पतालमै रहिन्।

दिल्ली जानुअघि पनि दलालले थप तीन लाख रुपैयाँ लियो। काठमाडौं पुगेपछि फेरि विभिन्न बहानामा लाखौं रुपैयाँ उठायो। सुरजलाई दिल्लीको एउटा कोठामा राखियो र भनियो, “केही दिनमै रोमानिया उड्छौ।”

तर त्यो उडान कहिल्यै भएन।

नियतिको सबैभन्दा क्रुर क्षण त्यही दिन आयो, जुन दिन सुरज दिल्लीको कोठामा बन्द थिए, त्यही दिन धरानको अस्पतालमा उनकी आमाले अन्तिम सास फेरिन्।

छोरा हजारौं किलोमिटर टाढा थिए। आमाले अन्तिमपटक छोराको अनुहार देख्न पाइनन्। छोराले पनि आमाको अन्तिम दर्शन गर्न पाएनन्।

आमा बितेपछि सुरजले दलालसँग क्रियाकर्मका लागि केही दिन समय मागे। तर दलालले फेरि दबाब दियो। केही दिनपछि भने नयाँ बहाना आयो—“तिम्रो भिसा क्यान्सिल भयो, पैसा एक महिनाभित्र फिर्ता हुन्छ।”

त्यसपछि बलराम लामा सम्पर्कविहीन भए।

झा परिवारका अनुसार तीन वर्षको अवधिमा दलालले झन्डै १२ लाख रुपैयाँभन्दा बढी रकम विभिन्न बहानामा उठायो। अधिकांश पैसा नगद लिइएकाले प्रमाण कम छ। तर सिर्जना थिङ नामकी महिलाको बैंक खातामा पठाइएको ३ लाख २० हजार रुपैयाँको प्रमाण भने उनीहरूसँग सुरक्षित छ।

आज त्यो पैसा पनि छैन, रोमानिया जाने सपना पनि छैन, र फर्केर आउने आमा पनि छैनन्।

ठगी र ऋणको बोझले थिचिएका सुरज अन्ततः रोमानियाको सपना मारेर कतार पुगे। एक वर्षदेखि उनी त्यहाँ श्रम बेचिरहेका छन्। जुन युवाले युरोपमा सम्मानजनक कमाइको सपना देखेका थिए, उनी आज खाडीको चर्को घाममा जीवन धान्न संघर्ष गरिरहेका छन्।

उता बुबा अशोककुमार झा न्यायको खोजीमा काठमाडौंका सरकारी कार्यालय धाइरहेका छन्। हातमा कागजातको झोला छ, मनमा पीडा र आँखामा एउटै प्रश्न—

“मेरो छोरो त बर्बाद भयो, तर हामीलाई यो अवस्थामा पुर्‍याउनेहरूलाई कहिले कारबाही हुन्छ ? हाम्रो पैसा कहिले फिर्ता हुन्छ ?”

झा परिवारको कथा केवल एउटा परिवारको पीडा होइन। यो वैदेशिक रोजगारीको सपना देखाएर हजारौं नेपाली युवालाई जालमा पार्ने दलाली प्रणालीको कठोर यथार्थ हो—जहाँ कहिलेकाहीँ पैसा मात्र होइन, मानिसहरूले आफ्नो जीवनका सबैभन्दा अमूल्य क्षणहरू पनि गुमाउनुपर्छ।